ကပ္ေဘးကို အန္တုရင္ဆိုင္ေနတဲ့ အခန္းငယ္ေလးထဲက အထီးက်န္အေမအို

ကပ္ေဘးကို အန္တုရင္ဆိုင္ေနတဲ့ အခန္းငယ္ေလးထဲက အထီးက်န္အေမအို

အခုအခ်ိန္မွာ ကိုဗစ္ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးဟာ သက္ႀကီး ႐ြယ္အိုေတြကို ပိုၿပီးအထိနာေစတာေၾကာင့္ အမ်ားစုဟာ ကိုယ့္အိမ္က မိဘဘိုးဘြားေတြကို ဂ႐ုတစိုက္နဲ႕ ေစာင့္ေရွာက္ေနရတဲ့ ကာလပါ။ ဘိုးဘြားမိဘ ေတြဆီ ကိုဗစ္ပိုးမကူးေအာင္ လူငယ္ေတြက ဂ႐ုတစိုက္ ေနထိုင္ေနရသလို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕လည္း ေစာင့္ေရွာက္ေနရပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အသက္ ၇၂ အ႐ြယ္ရွိၿပီျဖစ္တဲ့ ေဒၚညိုမွာေတာ့ သူ႕အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ သက္မဲ့စက္ခ်ဳပ္စက္ေလး တစ္လုံးကလြဲလို႔ အ ေဖာ္ရွိမေနပါဘူး။ ေဒၚညို ဒီအခန္းငယ္ေလးထဲမွာ စက္ခ်ဳပ္စက္က ေလးကို အေဖာ္ျပဳေနလာခဲ့တာ ၾကာခဲ့ပါၿပီေလ။ ေဒၚညိုက ျမင္းၿခံဇာတိ။

ပုလိပ္ခ်ည္မွ်င္စက္႐ုံ စတင္လည္ပတ္ေတာ့ ၎၏ခင္ပြန္းျဖစ္သူက စက္႐ုံ လုပ္သားအျဖစ္ လာေရာက္လုပ္ကိုင္ရင္း လက္ရွိေနထိုင္ရာ မႏၲေလးၿမိဳ႕ ၇၂ လမ္း ၃၂ လမ္းေထာင့္ရွိ စိတၱရမဟီ ရပ္ကြက္အတြင္းသို႔ ေျပာင္းေ႐ႊ႕ ေနထိုင္လာခဲ့ၾကတာ အခုဆိုႏွစ္ေပါင္း ၅၀ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။

ေဒၚညိုတို႔ မိသားစုေလးဟာ သားေလးေယာက္ႏွင့္ ေပ်ာ္႐ႊင္စရာမိသားစုေလးအျဖစ္ ျဖတ္သန္းခဲ့ရဖူးပါတယ္။ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၁၅ ႏွစ္မွာ ေဒၚညိုခင္ပြန္း ကြယ္လြန္သြားခဲ့တယ္။ မုဆိုးမဘဝနဲ႕ သား ေလးေယာက္မိခင္ ေဒၚညိုဟာ စက္ကေလးခ်ဳပ္ရင္း ႐ုန္းကန္ခဲ့ပါေသးတယ္။ သားေလးေယာက္ဟာလည္း အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေတြေၾကာင့္ ေဒၚညိုနဲ႕ ေသကြဲေတြကြဲကြာသြားခဲ့ၾကတယ္။ေနာက္ဆုံး ေတာ့ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ ေဒၚညိုတစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့ၿပီး တစ္ေယာက္တည္းေနလာတာ ခုဆို ၅ ႏွစ္ေက်ာ္ၿပီေပါ့။

ကမာၻ႔ကပ္ေရာဂါ ကိုဗစ္ ၁၉ ျဖစ္ပြားခ်ိန္မွာေတာ့ အားလုံးစီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား ထိုက္ခိုက္မႈမ်ားရွိရာ ေဒၚညိုလဲ ပါဝင္လာခဲ့တယ္။ ၎ ေနထိုင္ရာ ၈ ေပပတ္လည္ ဆိုင္ခန္းေလးအား ႏွစ္စဥ္ လိုင္စင္ခြန္ႏွင့္ လစဥ္ေၾကးေပးဖို႔ပါ ေဒၚညို အခက္အခဲရွိလာတယ္။ ၎ဆိုင္ေလးမွ ရွာေဖြစုေဆာင္းထားသည့္ ေငြေၾကးအနည္းငယ္နဲ႕ ယခင္ကအမ်ားလာေရာက္ ေပးကမ္းလႉဒါန္းၾကသည့္ ေငြေၾကးမ်ားကလည္း စားေသာက္စရိတ္အတြက္ ပါသြားခဲ့တယ္။

ကိုဗစ္ကာလ စားေရးေသာက္ေရးအတြက္ ရပ္ကြက္မွေပးသည့္ ဆန္ ဆီဆား ေထာက္ပံ့ေၾကးမ်ားရရွိသလို ေစတနာရွင္အခ်ိဳ႕ကစားစရာမ်ား လာေရာက္ေပးကမ္းသည့္အတြက္ စားေရးမွာ အဆင္ေျပ ေသာ္လည္း ႏွစ္စဥ္ ၿမိဳ႕ေတာ္စည္ပင္ အခြန္ဌာနသို႔ ေပးသြင္းေနရသည့္ လိုင္စင္ခြန္ႏွင့္ လစဥ္ေၾကး ၂ သိန္း ၈ ေသာင္းက်ပ္ကို မေပးသြင္းနိုင္လွ်င္ ၎ေနထိုင္ရာေနရာေလး ေပ်ာက္သြားမည္ကို လည္း အဖြားအို ေဒၚညိုတစ္ေယာက္ ရတက္မေအးနိုင္ဘဲ ရွိေနတယ္။

အဖြားေဒၚညိုဟာ ၎၏ ၈ ေပပတ္လည္ အခန္းေလး ေနစရာေပ်ာက္သြားမွာ စိုးရိမ္ေနသည့္ အေၾကာင္းတရားကလည္း လမ္းေပၚမွ တျခားသူမ်ား လာေရာက္စြန႔္ပစ္ထားသည့္ ေၾကာင္ကေလးမ်ားႏွင့္ ေခြးေလးမ်ားအား ေခၚယူေမြးစားထားသည့္အတြက္ ၎တို႔ခိုကိုးရာမဲ့သြားမယ့္ အေရးကိုလည္း ေတြးပူေနပါတယ္။

ယခင္ အခ်ိန္မ်ားက တစ္ေနကုန္ တစ္ကုတ္ကုတ္ အပ္ထည္ေတြနဲ႕ အလုပ္ရႈပ္ေနတက္တဲ့ ေဒၚညိုတစ္ေယာက္ လက္ရွိကိုဗစ္ကာလမွာ ေတာ့ အပ္ထည္ အပ္မည့္သူမ်ားကို ေမွ်ာ္ေနရပါတယ္။ တစ္ေယာက္တည္း စိတ္ဓါတ္မက်ေစဖို႔ ကိုးကြယ္ရာ တရားစာမ်ား ဖတ္ကာကိုယ့္ကိုယ္ကို အားေပးေနေနေလ့ရွိတယ္။

ရပ္ကြက္ႏွင့္ တျခားလာေရာက္ ေကြၽးေမြးၾကသူမ်ား အတြက္လည္း အဖြားေဒၚညိုသည့္ ေန႕စဥ္ ဘုရားဝတ္တက္ကာ အမွ်ေပးေဝဆုေတာင္း ေပးတတ္တယ္။ တခါတရံေတာ့ သားေတြကို သတိရလို႔ မ်က္ရည္ဝဲကာ ဓါတ္ပုံေလးေတြ ထုတ္ၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္ဝဲခ်င္ဝဲေနတတ္တယ္။

လက္ရွိအခ်ိန္မွာေတာ့ ေဒၚညိုဟာ အဆိုပါ ၈ ေပပတ္လည္ စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ေလးထဲတြင္ တစ္ဦးတည္းေနထိုင္ကာ ၎၏ေဖာက္သည္တို႔ အပ္သည့္ လူႀကီးအထည္ (ရင္ဖုန္းအက်ီ) ေလးမ်ားကိုခ်ဳပ္ရင္း ရပ္ကြက္အတြင္းမွ ခ်ဳပ္ခိုင္းသည့္ အထက္ဆင္တပ္ျခင္း အေပါက္အၿပဲ အထည္ေလးမ်ားကိုလည္း ထမင္းဖိုးဟင္းဖိုးအျဖစ္ခ်ဳပ္ကာ ေဒၚညိုတစ္ေယာက္ ကပ္ေဘးကို တစ္ေယာက္တည္း ရင္ဆိုင္ရင္းဘဝကို ျဖတ္သန္းလ်က္ ရွိေနပါတယ္။ Source ; ဧရာဝတီ

Unicode … ကပ်ဘေးကို အန်တုရင်ဆိုင်နေတဲ့ အခန်းငယ်လေးထဲက အထီးကျန်အမေအို

အခုအချိန်မာ ကိုဗစ်ဗိုင်းရပ်စ်ပိုးဟာ သက်ကြီး ရွယ်အိုတွေကို ပိုပြီးအထိနာစေတာကြောင့် အများစုဟာ ကိုယ့်အိမ်က မိဘဘိုးဘွားတွေကို ဂရုတစိုက်နဲ့ စောင့်ရာက်နေရတဲ့ ကာလပါ။ ဘိုးဘွားမိဘ တွေဆီ ကိုဗစ်ပိုးမကူးအောင် လူငယ်တွေက ဂရုတစိုက် နေထိုင်နေရသလို အရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့လည်း စောင့်ရက်နေရပါတယ်။

ဒါပေမယ့် အသက် ၇၂ အရွယ်ရပြီဖြစ်တဲ့ ဒေါ်ညိုမာတော့ သူ့အခန်းကျဉ်းလေးထဲမာ သက်မဲ့စက်ချုပ်စက်လေး တစ်လုံးကလွဲလို့ အ ဖော်ရမနေပါဘူး။ ဒေါ်ညို ဒီအခန်းငယ်လေးထဲမာ စက်ချုပ်စက်က လေးကို အဖော်ပြုနေလာခဲ့တာ ကြာခဲ့ပါပြီလေ။ ဒေါ်ညိုက မြင်းခြံဇာတိ။

ပုလိပ်ချည်မျင်စက်ရုံ စတင်လည်ပတ်တော့ ၎င်း၏ခင်ပွန်းဖြစ်သူက စက်ရုံ လုပ်သားအဖြစ် လာရောက်လုပ်ကိုင်ရင်း လက်ရနေထိုင်ရာ မန္တလေးမြို့ ၇၂ လမ်း ၃၂ လမ်းထောင့်ရ စိတ္တရမဟီ ရပ်ကွက်အတွင်းသို့ ပြောင်းရွ နေထိုင်လာခဲ့ကြတာ အခုဆိုနစ်ပေါင်း ၅၀ကျော်ခဲ့ပြီ။

ဒေါ်ညိုတို့ မိသားစုလေးဟာ သားလေးယောက်နင့် ပျော်ရွင်စရာမိသားစုလေးအဖြစ် ဖြတ်သန်းခဲ့ရဖူးပါတယ်။ဒါပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ ၁၅ နစ်မာ ဒေါ်ညိုခင်ပွန်း ကွယ်လွန်သွားခဲ့တယ်။ မုဆိုးမဘဝနဲ့ သား လေးယောက်မိခင် ဒေါ်ညိုဟာ စက်ကလေးချုပ်ရင်း ရုန်းကန်ခဲ့ပါသေးတယ်။ သားလေးယောက်ဟာလည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးတွေကြောင့် ဒေါ်ညိုနဲ့ သေကွဲတွေကွဲကွာသွားခဲ့ကြတယ်။နောက်ဆုံး တော့ အခန်းကျဉ်းလေးထဲမာ ဒေါ်ညိုတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့ပြီး တစ်ယောက်တည်းနေလာတာ ခုဆို ၅ နစ်ကျော်ပြီပေါ့။

ကမ္ဘာ့ကပ်ရောဂါ ကိုဗစ် ၁၉ ဖြစ်ပွားချိန်မာတော့ အားလုံးစီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ ထိုက်ခိုက်မများရရာ ဒေါ်ညိုလဲ ပါဝင်လာခဲ့တယ်။ ၎င်း နေထိုင်ရာ ၈ ပေပတ်လည် ဆိုင်ခန်းလေးအား နစ်စဉ် လိုင်စင်ခွန်နင့် လစဉ်ကြေးပေးဖို့ပါ ဒေါ်ညို အခက်အခဲရလာတယ်။ ၎င်းဆိုင်လေးမ ရဖွေစုဆောင်းထားသည့် ငွေကြေးအနည်းငယ်နဲ့ ယခင်ကအများလာရောက် ပေးကမ်းလဒါန်းကြသည့် ငွေကြေးများကလည်း စားသောက်စရိတ်အတွက် ပါသွားခဲ့တယ်။

ကိုဗစ်ကာလ စားရေးသောက်ရေးအတွက် ရပ်ကွက်မပေးသည့် ဆန် ဆီဆား ထောက်ပံ့ကြေးများရရသလို စေတနာရင်အချို့ကစားစရာများ လာရောက်ပေးကမ်းသည့်အတွက် စားရေးမာ အဆင်ပြေ သော်လည်း နစ်စဉ် မြို့တော်စည်ပင် အခွန်ဌာနသို့ ပေးသွင်းနေရသည့် လိုင်စင်ခွန်နင့် လစဉ်ကြေး ၂ သိန်း ၈ သောင်းကျပ်ကို မပေးသွင်းနိုင်လျင် ၎င်းနေထိုင်ရာနေရာလေး ပျောက်သွားမည်ကို လည်း အဖွားအို ဒေါ်ညိုတစ်ယောက် ရတက်မအေးနိုင်ဘဲ ရနေတယ်။

အဖွားဒေါ်ညိုဟာ ၎င်း၏ ၈ ပေပတ်လည် အခန်းလေး နေစရာပျောက်သွားမာ စိုးရိမ်နေသည့် အကြောင်းတရားကလည်း လမ်းပေါ်မ တခြားသူများ လာရောက်စွန့်ပစ်ထားသည့် ကြောင်ကလေးများနင့် ခွေးလေးများအား ခေါ်ယူမွေးစားထားသည့်အတွက် ၎င်းတို့ခိုကိုးရာမဲ့သွားမယ့် အရေးကိုလည်း တွေးပူနေပါတယ်။

ယခင် အချိန်များက တစ်နေကုန် တစ်ကုတ်ကုတ် အပ်ထည်တွေနဲ့ အလုပ်ရပ်နေတက်တဲ့ ဒေါ်ညိုတစ်ယောက် လက်ရကိုဗစ်ကာလမာ တော့ အပ်ထည် အပ်မည့်သူများကို မျနေရပါတယ်။ တစ်ယောက်တည်း စိတ်ဓါတ်မကျစေဖို့ ကိုးကွယ်ရာ တရားစာများ ဖတ်ကာကိုယ့်ကိုယ်ကို အားပေးနေနေလေ့ရတယ်။

ရပ်ကွက်နင့် တခြားလာရောက် ကျွေးမွေးကြသူများ အတွက်လည်း အဖွားဒေါ်ညိုသည့် နေ့စဉ် ဘုရားဝတ်တက်ကာ အမျပေးဝေဆုတောင်း ပေးတတ်တယ်။ တခါတရံတော့ သားတွေကို သတိရလို့ မျက်ရည်ဝဲကာ ဓါတ်ပုံလေးတွေ ထုတ်ကြည့်ပြီး မျက်ရည်ဝဲချင်ဝဲနေတတ်တယ်။

လက်ရအချိန်မာတော့ ဒေါ်ညိုဟာ အဆိုပါ ၈ ပေပတ်လည်စက်ချုပ်ဆိုင်လေးထဲတွင် တစ်ဦးတည်းနေထိုင်ကာ ၎င်း၏ဖောက်သည်တို့ အပ်သည့် လူကြီးအထည် (ရင်ဖုန်းအကျီ) လေးများကိုချုပ်ရင်း ရပ်ကွက်အတွင်းမ ချုပ်ခိုင်းသည့် အထက်ဆင်တပ်ခြင်း အပေါက်အပြဲ အထည်လေးများကိုလည်း ထမင်းဖိုးဟင်းဖိုးအဖြစ်ချုပ်ကာ ဒေါ်ညိုတစ်ယောက် ကပ်ဘေးကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရင်းဘဝကို ဖြတ်သန်းလျက် ရနေပါတယ်။ Source ; ဧရာဝတီ

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *