မိုးကုတ္ၿမိဳ႕မွ ေက်ာက္သူေဌးႀကီးမိုးကုတ္ျမေမာင္ (သို႔) ေငြကိုေလလိုသံုူးတဲ့ ဝမ္းတြင္းပါ သူေဌး

မိုးကုတ္ၿမိဳ႕မွ ေက်ာက္သူေဌးႀကီး မိုးကုတ္ျမေမာင္ (သို႔) ေငြကိုေလလိုသံုူးတဲ့ ဝမ္းတြင္းပါ သူေဌး

စာေရးဆရာ ေသာ္တာေဆြက သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ မိုးကုတ္ၿမိဳ႕သား ကိုျမေမာင္အား ေငြကို ေလလိုသုံးသူ ဟူ၍ တင္စားေခၚေဝၚ ခဲ့သည္ ။ မိုးကုတ္ၿမိဳ႕ေန ဦးၾကာၫြန႔္ ေဒၚသန္းတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံသည္ ေမာင္ျမေမာင္ေလး ေမြးဖြားၿပီးေနာက္ပိုင္း သိသာစြာစီးပြားတက္ေလ ေတာ့သည္။ ေက်ာက္ႀကီး ေက်ာက္ေကာင္းမ်ား ေအာင္ခဲ့ၾက၏။

ကိုျမေမာင္က တစ္သိန္းသုံးလွ်င္ သူ၏မိဘမ်ား ေက်က္တြင္းတြင္ႏွစ္သိန္းတန္ေက်ာက္ ေအာင္ေလ၏။ ကိုျမေမာင္ တစ္ေန႕တစ္ေသာင္းသာသုံးစြဲပါက ႏွစ္ေသာင္းတန္ေက်ာက္သာ ေအာင္၏။ ကိုျမေမာင္က ရန္ကုန္တြင္ေနထိုင္ၿပီး ေငြကိုေလလို သုံးစြဲေလ၏ ။ စာေရးဆရာေသာ္တာေဆြ စေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ အရက္ေသာက္၏ ၾကက္တိုက္၏ ေဟာ္တယ္ တက္ၾက၏။ သုံးၾက၏ ျဖဳန္းၾက၏။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ၿခံဧကေပါင္းမ်ားစြာ ဝယ္ထား၏။

ဖက္လိပ္စိန္ ( ေ႐ႊကို ဖက္ကဲ့သို႔ ကေတာ့ထိုး၍ ထိပ္တြင္ တစ္ပြင့္စိန္တပ္ကာ နားေဋာင္းအျဖစ္ ဝတ္ဆင္ခဲ့ျခင္း နဂါးေဒၚဥကဲ့သို႔ေရွးက သူ႒ေးမႀကီးမ်ားသာ ဝတ္ဆင္ခဲ့ၾကသည္) မ်ား မ်ားစြာရွိေလ၏။အရည္ အေသြးေကာင္းေသာ ပတၱျမားမ်ား ဆိုလွ်င္ကား ေျပာဘြယ္ မရွိေတာ့ပါ ။

စာေရးဆရာ ေသာ္တာေဆြက ကိုျမေမာင္ ခင္ဗ်ား ဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာလဲဟု ေမးရာ “မသိဘူးဗ်” ဟူ၍ အေျဖေပးခဲ့၏။မိုးကုတ္က ေန မႏၲေလး အထိ တစ္ရာတန္ ကားလမ္းအျပည့္ခင္းနိုင္တယ္ ဟူ ၍ ေျပာျပ၏။

ဦးျမေမာင္ မိုးကုတ္မွ မႏၲေလးသို႔ ကားျဖင့္ ဆင္းလာရာ လမ္းတြင္ ဂ်စ္ကားတစ္စီးက သူ၏ကားကို ေက်ာ္တက္သြား၏။ ထိုအခါ ကိုျမ ေမာင္က ဒရိုင္ဘာအား အဆိုပါ ဂ်စ္ကားကို အမီ လိုက္ခိုင္း၏။ မီလာေသာအခါ ေနာက္ကေန ဝင္တိုက္ခိုင္းလိုက္၏။ဂ်စ္ကားေပၚက လူမ်ား မ်က္ကလူး ဆန္ပ်ာျဖင့္ ဆင္းလာေသာအခါ ခင္ဗ်ားတို႔ကား ဝယ္စဥ္က ဘယ္ေလာက္ေပးရသလဲ “၅၀၀၀ က်ပ္ ေပးရတယ္” ေရာ့ ၅၀၀၀ ဟူ၍ အေလ်ာ္ေပးလိုက္၏။

မိုးကုတ္ၿမိဳ႕ခ်မ္းသာႀကီးဘုရားတြင္ ဦးျမေမာင္မိသားစု လႉဒါန္းထား ေသာ ေ႐ႊစင္တစ္ပိသာ ေငြစင္တစ္ပိသာျဖင့္ ျပဳလုပ္ထားေသာ ေ႐ႊ ေစတီ ေငြေစတီ တို႔၏ ပုံျဖစ္သည္။

ေငြကို ေလလိုသုံးသူ ( သို႔မဟုတ္ ) ဘဝ၏ အလုပ္လက္မဲ့

ရွမ္းေစာ္ဘြားမ်ား တန္ခိုးအာဏာႀကီးထြားစဥ္ကာလ တခ်ိန္ေသာအ ခါ၌ မိုးမိတ္ၿမိဳ႕နယ္ သစ္ေတာႀကိဳး ဝင္းထဲတြင္ မိုးမိတ္ေ စာ္ဘြား၏ ဆင္တစ္ေကာင္ကို လူတစ္ေယာက္က ေသနတ္ႏွင့္ ပစ္သတ္လိုက္ ေလ၏။ မၾကာမီေခါင္းေပါင္းနီႏွင့္ရွမ္းပုလိပ္မ်ား ေရာက္လာကာ ဆင္သတ္သူကို ဖမ္းဆီးမည္ျပဳေသာ္ ထိုလူက” ေဟ့ ဒါ ေတာဆင္ မဟုတ္လား ၊ ဘယ္သူ႕ဆင္ မို႔လဲကြ ”

” ေတာဆင္ မဟုတ္ပါဘူး ၊ေစာ္ဘြားရဲ႕ စီးေတာ္ဆင္ပါ ခင္ဗ် ”

”မင္းတို႔ ေစာ္ဘြားနာမည္က ဘယ္သူလဲ ” ” ေစာခြန္ခ်ိဳ ” ” ေဟ့ ငါ့နာမည္က မိုးကုတ္ျမေမာင္ ေစာခြန္ခ်ိဳကို ေျပာလိုက္ ၊ ငါကသူကိုယ္တိုင္ ေဝါနဲ႕လာေခၚမွ လိုက္မယ္ ” ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာ စကားတြင္`ဆင္သတ္ အရပ္ေဝတယ္ ဟု ဆိုၾကသည္ ။ သူတို႔ကား ဆင္သတ္၍ ညီအစ္ကိုခ်င္း က်ီစယ္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္ ။

အေၾကာင္းမွာ ကြၽန္ေတာ့္မိတ္ေဆြ ကိုျမေမာင္ႏွင့္ေစာခြန္ခ်ိဳသည္မ ေအ ညီအစ္မအရင္း ညီအစ္ကို တစ္ဝမ္းကြဲ ျဖစ္သည္ ။ ေစာခြန္ခ်ိဳကတကယ္ပဲ ကိုျမေမာင္အား ေဝါႏွင့္လာႀကိဳ ရသည္တဲ့ ။ ” ဆရာ့သူငယ္ခ်င္းက အေတာ္ဆိုးတဲ့လူဗ်ာ ” ဟု ေစာခြန္ခ်ိဳက ကြၽန္ေတာ့္ကို ေျပာပါသည္ ။

ဟုတ္ကဲ့ ။ကိုျမေမာင္ကား ေတာ္ေတာ္ဆိုးတဲ့ လူပါ။ဖဆပလအစိုးရ လက္ထက္ ကလည္း ဝန္ႀကီးေတြ မာစီဒီးကား စီးရသည္၌ ဝန္ႀကီး သခင္သာခင္သည္ မိုးကုတ္ သားျဖစ္၍ ထိုမာစီဒီးကားႏွင့္ မိုးကုတ္သို႔ ေရာက္သြားသည္ ရွိေသာ္ ယင္းအခ်ိန္၌ ကိုျမေမာင္ ကားလည္း မာစီဒီး ျဖစ္ေနေသာေၾကာင့္

” ဟာ သခင္ သာခင္ေတာင္ ဒီကားမ်ိဳး စီးတယ္ဆိုရင္ ငါမစီးေတာ့ဘူး ” ဟု ဆို၍ သူ႕ကားသူ ေခ်ာက္ထဲ ေမာင္းခ်ပစ္လိုက္သည္ ဟူသတည္း ။ကဲ … မယုံလွ်င္ ပုံျပင္သာမွတ္ၾကေပေရာ။ အမွန္ေတာ့ ကိုျမေမာင္သည္ တကယ္ပင္ ရွိခဲ့ပါ၏ ။1968 , ဇႏၷဝါရီ 18 ရက္ ေန႕ကမွ အသက္ ၄၁ ႏွစ္ႏွင့္ ဦးေႏွာက္အာ႐ုံေၾကာၿပတ္၍ ေသဆုံးသြားပါသည္။ သူ႕အေၾကာင္းကို ကြၽန္ေတာ္သည္ ” ေငြကို ေလလိုသုံးသူ ”ဟူေသာ ဝတၳဳတို ေရးခဲ့ပါ၏။

ဝမ္းတြင္းပါ သူ႒ေး

စင္စစ္ ကိုျမေမာင္ကို ဝမ္းတြင္းပါသူ႒ေးဟု ေခၚရမည္ျဖစ္၏။သူ႕မိ ဘမ်ားသည္ မိုးကုတ္ၿမိဳ႕တြင္ ကံအေကာင္းဆုံး ၊ ေက်ာက္ အေအာင္ဆုံး ျဖစ္၏။ဒုတိယကမာၻစစ္ႀကီးမျဖစ္မီက သူ႕အေဖသည္ျပင္သစ္ ျပည္ ပဲရစ္ၿမိဳ႕တြင္ပတၱျမားဆိုင္သြားဖြင့္ထား၍ ျမန္မာျပည္မွ ေက်ာက္မ်က္ရတနာမ်ားကို ကမာၻ႔ေဈးထိပ္တန္းမွ ေရာင္းခဲ့သူ ျဖစ္သည္။

ကိုျမေမာင္သည္ ပဲရစ္ၿမိဳ႕မွာ သြားေန၍ ပဲရစ္ႏွင့္လန္ဒန္ကို အိမ္ဦးၾကမ္းျပင္ ကူးကာ အေမရိကန္ ၊ အဂၤလန္ မီလွ်ံနာမ်ား ကဲ့သို႔ သုံးျဖဳန္းခဲ့သူျဖစ္သည္ ။ေနာက္သူ႕ဖခင္ကြယ္လြန္၍ ပဲရစ္မွာပတၱျမားဆိုင္ မရွိေတာ့ေသာ္လည္း ကိုျမေမာင္အဖို႔ ျမန္မာျပည္မွာ သူ႕တသက္ဘယ္ေလာက္ သုံးသုံး၊ ျဖဳန္းျဖဳန္း မကုန္ႏွိုင္။

သူ႕မိခင္ကလည္းတစ္ဦးတည္းေသာ သားႀကီးအားသုံးပါေစ၊ျဖဳန္းပါ ေစ။ မသုံးမွာ၊ မျဖဳန္းမွာကိုသာ ပူရသည္။ ျမေမာင္ တစ္ေသာင္းျဖဳ န္းလွ်င္၊ တစ္သိန္းဝင္ေငြ ရသည္ဟု ေျပာစမွတ္ ျပဳသတဲ့။ ကဲသည္လူမ်ိဳး ကမာၻတြင္ မရွားပါေလာ ။ သို႔ေသာ္ ေငြခ်မ္းသာ႐ုံႏွင့္ဘဝမွာ ျပည့္စုံပါ သေလာ ?

တေန႕သ၌ ကိုျမေမာင္သည္ အရက္အမူးလြန္၍ ကြၽန္ေတာ့အိမ္တြင္လဲၿပီး တေရးအနိုးမွာထပ္ေသာက္ရင္း ဘာေတြမ်ားေတြးမိ၍ ဝမ္းနည္းေလသည္ မသိ၊ မ်က္ရည္ေတြစို႔လွ်က္ ကြၽန္ေတာ့အား ေျပာဖူးပါသည္။

” ကိုေဆြ … ကြၽန္ေတာ့္မွာ ေငြေတြ သိပ္ခ်မ္းသာေတာ့ သေဘာရွိ သုံးျဖဳန္းၿပီး စိတ္ထင္သလို ေနရ၊ စားရတာ ေပ်ာ္တယ္၊ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ ေက်နပ္ေနတယ္မ်ား ထင္သလား။ မထင္နဲ႕ကိုေဆြ၊ ကြၽန္ေတာ့္ဘဝနဲ႕ ခင္ဗ်ားဘဝ လဲရရင္ လဲလိုက္ခ်င္တယ္ သိရဲ႕လား ”

ထန္းရည္မူး၍ ကြၽဲခိုးေပၚသည္။ သူ႕အသည္းႏွလုံးထဲက ေျပာေသာစကား ျဖစ္သည္။ ယင္းကို ကြၽန္ေတာ္အေလးအနက္ စဥ္းစားသည္ ။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးသည္ ေလာက နိဗၺာန္ျဖစ္သည္ ဆိုေသာေခတ္၊ ေငြရွိ လိုတရေသာ ေခတ္ကပင္ သူႏွင့္ကြၽန္ေတာ္ ရင္းႏွီးစြာ ေပါင္းသင္းခဲ့ပါသည္ ။

ကိုျမေမာင္သည္ သူ၏ဇာတိ မိုးကုတ္ၿမိဳ႕ႏွင့္သူ႕မိခင္ေနေသာ မႏၲေလးၿမိဳ႕မွာထက္ ျမန္မာျပည္တြင္အႀကီးဆုံး၊ သုံးလို႔ျဖဳန္းလို႔ အေကာင္းဆုံးေသာ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႀကီးမွာ အေနမ်ားပါသည္။ စထရင္းဟိုတယ္မွာ လေပးႏွင့္တည္းပါသည္။ ဟိုတယ္ေအာက္မွာ သူ႕ကားႀကီးတစ္စီး ထားပါသည္။သူလိုသမွ် ခိုင္းရန္လက္စြဲေတာ္ တစ္ေယာက္ႏွစ္ေယာက္၊ လခေပး၍ ထားပါသည္။

နံနက္မိုးေသာက္လွ်င္ သူတို႔သည္သူ႕ဆီသို႔ ေရာက္လာရသည္။ကိုျမေမာင္သည္ နံက္ ၈ နာရီေလာက္မွာ အိပ္ယာက ထတတ္ပါသည္ ။ ဟိုတယ္က ေပးေသာ ဘရိတ္ဖတ္စ္ေခၚ ေကာ္ဖီ တစ္အိုး ၊ေပါင္မုန႔္ေထာပတ္သုပ္ ႏွစ္ခ်ပ္ ၊ဝက္မလြတ္ငွက္ေပ်ာသီး ၂ လုံးကို စားလိုက စားပါသည္။ ေရခ်ိဳး အဝတ္လဲပါသည္။ေရာက္လာမည့္မိတ္ေဆြ မ်ားကို ေမွ်ာ္ပါသည္ ။

ဘာလုပ္ရေအာင္နည္း။ ဟိုတယ္ႀကီးတစ္ခုခုမွာ နံက္စာ စားရေအာင္ပါ ။ဟိုတယ္မွာစားတာ လူမ်ားပါမွ ဟင္းလွ်ာမ်ားမ်ားႏွင့္ စားလို႔ ၿမိဳင္သည္ ၊ၿမိန္သည္ မဟုတ္ပါလား ။ ၁၁ နာရီေလာက္ထိေအာင္ ေစာင့္သည္ ေရာက္သင့္သေလာက္ ေရာက္မလာပါက ဖုန္းရွိေသာအိမ္ကို ဖုန္းဆက္၍ ေခၚသည္။ ကားမရွိေသာ ဖုန္းမရွိေသာသူကို သူ႕ လက္စြဲေတာ္ႏွင့္ ကားလႊတ္၍ ေခၚသည္။

အဲ သူ႕စိတ္ႀကိဳက္လူ ျပည့္စုံပါက သူကိုယ္တိုင္ကားေမာင္း၍ ထြက္ခဲ့ၿပီး ခုမနက္စာ ေ႐ြးခ်ယ္ေသာ ဟိုတယ္သို႔လာခဲ့ၾကသည္ ။ ကိုျမေမာင္၏ထမင္းစားပြဲတိုင္းမွာ အေကာင္းဆုံးေသာ ဝီစကီကိုအရင္မွာသည္။ အစားကို ကိုယ္ႀကိဳက္ရာ မွာႏွိုင္သည္ ။ ဤသို႔ အသီးသီး မမွာလိုပါက ” ေဟ့ တို႔ လူ ၆ ေယာက္စာ ၊ ဟင္း ၁၀ မ်ိဳး ” စသည္ျဖင့္ ေအာ္ဒါ မွာသည္ ။ ထမင္းတစ္နပ္ ၅၀၀ ႏွင့္ ၁၀၀၀ ၾကားမွာ ရွိသည္။ (1989 ေငြတန္ဖိုး )

ယင္းသို႔ နံက္စာကို ၁၁ နာရီေလာက္က စတင္ေသာက္ၾက ၊ စားၾက ၿပီး နာရီျပန္ ၁ ခ်က္ ေလာက္မွာ ၿပီးသည္ ။ လူစုခြဲၾကသည္ ။ ကိုျမ ေမာင္က လိုက္ပို႔သင့္တဲ့လူ ပို႔ေစၿပီး ”ကြၽန္ေတာ္ေတာ့ ဟိုတယ္ျပန္ မွိန္းဦးမယ္ဗ်ာ”ဟု စထရင္းသို႔ ျပန္၏။သူယင္းသို႔ မွိန္းၿပီးေန႕လည္ ၃ နာရီေလာက္ အိပ္ယာက ထ၏။ ေရခ်ိဳး၏။အဝတ္လဲ၏။

ကဲ လူတစ္ေယာက္ ( ကြၽန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာ လူမ်ိဳးထုံးစံ ) တစ္ေန႕ ထမင္းႏွစ္ခါ စားရသည္မွာ တစ္ခါ က်န္ေသး၏။ သူ႕စားေဖၚမ်ားကို ေမွ်ာ္ျပန္ ၊ ေခၚျပန္၏။ ေရာက္လာၾက၏။ ညေန ၅ နာရီ ၊ ၆ နာရီ ေလာက္မွာကားႏွင့္ေလွ်ာက္၍ေလညင္းခံၾကၿပီး နာမည္ႀကီးစားေသာက္ဆိုင္တစ္ခုသို႔ ေရာက္ၾကျပန္၏။ေကာင္းတာေတြ ေသာက္ၾကစားႀက ျပန္၏။ ည ၁၁ နာရီေလာက္ လူစုခြဲၿပီး စထရင္းဟိုတယ္သို႔ ကိုျမေမာင္ ျပန္အိပ္၏။

နံက္ ၈နာရီေလာက္ အိပ္ယာက နိုးျပန္၏။ ေရခ်ိဳး အဝတ္လဲျပန္ ၏ ။ မိတ္ေဆြေတြ ဆုံၾကျပန္၏ ။ ဘဲအဲယား သို႔မဟုတ္ မာစီဒီးဘင့္ဇ္ကားႀကီးႏွင့္ စိတ္ႀကိဳက္ ဟိုတယ္ေ႐ြးၿပီး သြားၾက ၊ ေသာက္ၾက ၊စားၾကျပန္၏။ နာရီျပန္ ၁ ခ်က္ေလာက္ လူစုခြဲၾက ျပန္၏။

စထရင္းဟိုတယ္၌ ေန႕လယ္ ၃နာရီေလာက္ ကိုျမေမာင္ မွိန္းရာက ထျပန္၏။ ေရမိုးခ်ိဳး၏။အဝတ္အစားလဲ၏။ ေသာက္ေဖၚ စားေဖၚ မိတ္ေဆြေတြေမွ်ာ္ ျပန္ေခၚျပန္၏။ စုမိၾကျပန္၏။ သြားၿပီး ေသာက္ၾက၊စားၾကျပန္၏။ သန္းေခါင္ေက်ာ္ ကိုျမေမာင္ ဟိုတယ္ျပန္ေရာက္ၿပီး အိပ္ျပန္၏။ ေနာက္တစ္ေန႕ တစ္မိုးေသာက္ျပန္၏။ ကိုျမေမာင္သည္ သူ၏ နိစၥဓူဝအတိုင္း တစ္ေန႕တာ ပဋိစၥသမုပၸာဒ္ကို လည္ရျပန္၏။

အို .. စာဖတ္သူ ၊ သင့္စိတ္ကူးျဖင့္ သီတင္း တစ္ပတ္ေလာက္ သို႔မ ဟုတ္ ၁ လ ေလာက္၊ သို႔မဟုတ္ သင့္ စိတ္ႀကိဳက္သေလာက္ ကိုျမ ေမာင္ ေနရာမွာ ဝင္ၿပီး ေနၾကည့္စမ္းပါ။ ဘဝ၏ အဓိပၸာယ္ ဘာရွိေတာ့ သနည္း ။

( ၁ ) ေလာကႀကီးတြင္ ေကာင္းေကာင္းစား ၊ေကာင္းေကာင္းအိပ္ ၊ ေကာင္းေကာင္းေန႐ုံႏွင့္ မၿပီးေသး တကား ။

( ၂ ) သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ္တို႔သည္ ေကာင္းေကာင္းစား ၊ ေကာင္းေကာင္းအိပ္၊ ေကာင္းေကာင္းေနၾကရန္ ႀကိဳးစားေနၾကရသည္ မဟုတ္ပါလား ။ ဤ အေၾကာင္း ၂ ရပ္ ေပါင္းစပ္ၿပီး စဥ္းစားလိုက္ေသာအခါ ဘဝ၏အဓိပၸာယ္ ေပၚလာေပလိမ့္မည္။

စင္စစ္ ဘဝကို လန္းဆန္းစိုေျပ ေစရန္၊ ဘဝကို မၿငီးေငြ႕ရန္မွာ အလုပ္လုပ္ရန္ပင္ ျဖစ္ေခ်သည္။ ကိုယ္လုပ္ေသာအလုပ္၌ ေအာင္ျမင္သည္လည္းရွိမည္ ၊ မေအာင္ျမင္သည္လည္းရွိ၏။ ေက်နပ္မႈလည္း ရွိမည္ ။ မေက်နပ္မႈလည္း ရွိမည္။ ဝမ္းသာမႈလည္း ရွိမည္၊ ဝမ္းနည္းမႈလည္း ရွိမည္။ ယင္းသည္ပင္ ဘဝ၏အဓိပၸာယ္ႏွင့္ အႏွစ္သာရ ျဖစ္ေတာ့သည္ ။

သို႔ေသာ္ ကိုျမေမာင္၌ေမြးကတည္းက အစစအရာရာ ျပည့္စုံေနသျဖင့္ ဘာမွ် လုပ္စရာမလို ၊ ဘာမွ် ႀကိဳးစားစရာ အေၾကာင္း မရွိ ။ သူသည္ဘဝ၏အလုပ္လက္မဲ့ ျဖစ္ေနသည္။သူ႕အေျခအေနက ေလာကီ စည္းစိမ္ဥစၥာကို လိုတရေနသည္။ ယင္းသည္ပင္ ဘဝ၏မျပည့္စုံျခင္း ျဖစ္သည္ကို အေလးအနက္ စဥ္းစားတတ္သူတို႔ နားလည္ေပမည္။

စင္စစ္ကားဘဝဟူသည္မွာ ဆင္းရဲ ခ်မ္းသာ မေ႐ြး ၊ တက္က် နိမ့္ျမင့္မျခား၊ ဘယ္ေတာ့မွ ျပည့္စုံသည္ မရွိေခ်။ ယင္းမျပည့္စုံ သည္ကို ျပည့္စုံလိမ့္နိုး ႀကိဳးစားေနရျခင္း သည္ပင္ ဘဝမည္ပါ၏။ကိုျမေမာင္၌ကား ယင္းသို႔ ႀကိဳးစားစရာအေၾကာင္း မရွိေလ၍ ဘဝ၏ အလုပ္လက္မဲ့ဟု ကြၽန္ေတာ္ ဆိုပါ၏။ ေသာ္တာေဆြ ( ေသာင္းေျပာင္းေထြလာ ၊ 1989 , June ) crea- H.M.H / မူရင္း ပို႔စ္တင္သူမ်ားႏွင့္ မူရင္းဓာတ္ပုံတင္သူ ကိုထင္လင္း ၊ ကိုထြန္းဦး တို႔ကို Credit ေပးပါ၏ ။

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *